Μεγάλο γλέντι πριν 10 χρόνια στο Αντρώνι

Ήταν 19 Αύγουστου του 2009 στην πλατεία όπου ο σύλλογος διοργάνωσε μεγάλο γλέντι.
Το βίντεο αυτό έμεινε πίσω όχι γιατί ξεχάστηκε αλλά ύστερα από ένα περίπου μήνα, την Τρίτη 29.09.2009 πέθανε ο Γιάννης Συλάιδος που θα τον δείτε εδώ να συμμετέχει μαζί με την οικογένειά του και την μάνα του.
Φαίνονται πολλά πρόσωπα, όλες οι «μάρκες» αλλά κάποιοι μας συγκίνησαν περισσότερο, πρόσωπα που μας άφησαν, μας έφυγαν μακριά και είπαμε να μοιραστούμε αυτές τις αναμνήσεις.
https://youtu.be/u8S3zKE0yLA
Ήταν όλοι εκεί, γαμπροί, νιφάδες, αρραβωνιασμένοι παντρεμένοι, χωρισμένοι, έφηβοι που σήμερα είναι ενήλικες και με μωρά. Ήταν εκεί και Πανοπουλαίοι (τότε ερχόντουσαν), Κερτιζαίοι, Κακοταραίοι, Δερβιναίοι κ.α.
Η ορχήστρα ήταν σχετικά καλή με τον Σπύρο Πανταζόπουλο και δυό δικούς μας, τον τραγουδιστή των δημοτικών τραγουδιών Δημήτρη Ντελέγκο (η μάνα του, του Κορμπακόγιαννη) και στο μπουζούκι τον Θοδωρή Μπαντούνα, γιο του Δημήτρη του Θάνου, εγγόνι του Θοδωρή του Τσούνη.
Όποιος γνωρίζει - θυμάται τα ονόματα και των άλλων συντελεστών να μας τα «σφυρίξει» ώστε να τα αναφέρουμε, και της τσουπούλας που τραγούδησε τόσο όμορφα και με κέφι.
Μαζί μας, εκείνες της ημέρες ήταν και ένας επαγγελματίας κάμεραμαν και σκηνοθέτης, ο Μιχάλης Μαρκάκης, ένας ωραίος τύπος από την Κρήτη όπου παρέα καταγράφαμε (δυό τρεις μέρες) ανθρώπους και κτήρια στο Αντρώνι, τους μύλους στο ποτάμι μέχρι τον Παλιό-μύλο και το δρυοδάσος. Όλο αυτό το υλικό, μας το παραχώρησε όταν ξαναβρεθήκαμε στην Αθήνα. Την κασέτα από το γλέντι την έδωσε (αγόρασαν) το ίδιο βράδυ και έφυγε στην Αμερική. Παράκληση, αν μας ιδούν αυτοί που την κατέχουν να μας επιστρέψουν ένα αντίγραφο για το αρχείο μας που θα είναι και αρχείο του χωριού μας.

https://youtu.be/RTJR-fAjDZc
«Μία είναι η ουσία…»
Στο πρώτο βίντεο είναι ο Λεωνίδας που λέει: «Κάποτε ήμουνα πουλί…»
Τα άλλα δύο βίντεο είναι από απρόοπτο γλέντι εκεί στην πλατεία, στου Βάιου.
Και μια φωτογραφία του Λεωνίδα με την δάδα και την Ακριβή Κανελλοπούλου στα Ολύμπια. Μας την είχε στείλει η Ακριβή το ‎2012.
 
Κώστας Παπαντωνόπουλος, Δεκέμβρης 2019
Πηγή:www.antroni.gr

Ελευθερία (Ρία) Παναγοπούλου 1958-2019

Έσβησε το χαμόγελο της Ρίας την αυγή της Τρίτης 22.10.2019Είναι κόρη του αείμνηστου Λύσανδρου Παναγόπουλου (Μπουλουγούρη) και της Ελένης (κόρη του Ν. Σίνου). Αδέλφια της είναι ο Νικόλας που ζει στην Αυστραλία, ο Κώστας, η Μάγδα και η Βάσω.

Έφυγε από τούτον τον κόσμο όπως ήσυχα και σιωπηλά έζησε, ελεύθερη σαν το όνομά της χωρίς φανφάρες, ράσα και καλυμμαύκια.Ένα ανοικτό μυαλό με ήθος, ευγένειά, νηφαλιότητα, σπινθηροβόλα σκέψη, ελευθερία έκφρασης και δράσης που σε αποδεχόταν και σε υπερασπιζόταν ακόμα κι αν δεν συμφωνούσε μαζί σου.

Θρήνος για τον σύζυγό της Μανώλη, τους συγγενείς της αλλά και εμάς τους συγχωριανούς της μας βύθισε στο πένθος. Έφυγε να ανταμώσει τον Γιώργο, το άλλο στερνοπούλι του Μπουλουγούρη που τόσο αγαπούσε.

Στην Αθήνα που ήλθε, έμεινε στο Παγκράτι. Εκεί συνήθως την βλέπαμε αλλά και στην Καισαριανή με τις αγαπημένες της ξαδέλφες, την Λεμονιά και την Πόπη. Αξίζει εδώ να μνημονεύσουμε, ότι στα πρώτα χρόνια στην πρωτεύουσα, κατεβήκαμε και οι τέσσερις από τα Ιλίσια στο Παγκράτι λόγω και της τότε ανύπαρκτης συγκοινωνίας με το διαβολεμένο μηχανάκι (Samurai 750), τετρακάβαλο στη μία ρόδα.

Αντρώνι: Φωτογραφίες από την σοφίτα μου

Αντρώνι: Φωτογραφίες απομακρυσμένης λήψης από το σπίτι μου με μεγάλης αυτονομίας GSM κάμερες!

Μανιόλα : Ζωγράφος και γλύπτης στο Αντρώνι

Το όνομά της είναι Μανιόλα Κούρτη (manjola_kurti) που γεννήθηκε στις 3 Αυγούστου 1982 και μεγάλωσε σε μια πολύ όμορφη πόλη της Αλβανίας, το Μπεράτ[1].
Είναι το τέταρτο παιδί από τα πέντε της πολύτεκνης οικογένειάς της.

Φοίτησε στο σχολείο AJET XHINDOLE. Από μικρή η Manjola[2] είχε κλήση προς την τέχνη της καλλιτεχνικής δημιουργίας και δεν άργησε να καταλάβει ότι η ζωγραφική και η γλυπτική ήταν το όνειρό της και θα γινόταν πραγματικότητα μέσα από την σχολή των Καλών Τεχνών στην πόλη ΜΠΕΡΑΤ όπου και διέμενε.
Το έτος 1997 εισήχθη με την αξία της στη σχολή Καλών Τεχνών, School of Arts "Ajet Xhindole". Φοίτησε εκεί ως τις 29/1/1999 ώσπου τα όνειρα της, σταμάτησαν απότομα.
Οι συγκυρίες που επικρατούσαν τότε στην Αλβανία, οι εχθροπραξίες στο Κόσσοβο με αποκορύφωμα τις αιματηρές συγκρούσεις του Νοεμβρίου 2000 αλλά και τα μετέπειτα γνωστά επεισόδια, την ανάγκασαν να στραφεί σε άλλες δραστηριότητες.
‘Όπως μας εκμυστηρεύτηκε, η καρδιά της ράγιζε κάθε φορά όταν άνοιγαν τα σχολεία διότι πάντα ονειρευόταν ότι κάποια μέρα θα γυρίσει πίσω στα θρανία έστω και με ένα κομμάτι χαρτί στο χέρι!

Σπαρτουλιά - εκδήλωση 2013

Ο νεοσύστατος πολιτιστικός σύλλογος Σπαρτουλιάς (Αντρωνίου), διοργάνωσε την Τετάρτη 21 Αυγούστου 2013, την καθιερωμένη πλέον γιορτή της «σουβλιστής προβατίνας», στην πλατεία του Δεληγιώργη Γιαννιά που βρίσκεται στα Αναθέματα. Στην εκδήλωση προσήλθε σύσσωμο το Αντρώνι αλλά και εκατοντάδες επισκέπτες από τα γύρω χωριά που τους διατέθηκε δωρεάν σουβλιστή προβατίνα. 

Ο χορός το κέφι και η διασκέδαση κράτησε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.

Αυτή η γιορτή ξεκίνησε αυθόρμητα, το καλοκαίρι του 2008 από μια ομάδα ανθρώπων και φέτος την έκτη κατά σειρά εκδήλωση, διοργάνωσε o νεοσύστατος σύλλογος των απανταχού Σπαρτουλαίων.

«Η κόρη του Αγά της Πάτρας» - «Πάρε με και μένα Θανάση» Αφήγηση του Θαν. Πανόπουλου

Πριν από τέσσερα χρόνια, στις 6 Ιουνίου του 2009, συναντήσαμε τον αείμνηστο μπαρμπα-Θανάση Πανόπουλο στο καφενείο που διατηρούσε στο Πανόπουλο. Ο Θανάσης ήταν έξυπνος και εύστροφος άνθρωπος. Είχε το πρώτο βενζινάδικο –βουλκανιζατέρ  στο Πανόπουλο και παρότι αυτοδίδακτος τεχνίτης εκτελούσε άψογα όλες τις τεχνικές εργασίες των οχημάτων της περιοχής.

Στις ερωτήσεις μας για το αεροδρόμιο στο Πανόπουλο, έργο που είχε κατασκευαστεί κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, μπόρεσε να θυμηθεί ακόμη και τα ονόματα των επιτηρητών αξιωματικών.

Στη συνάντηση ήταν μαζί μας και ο μπαρμπα-Παναγιώτης Λαζαράκης (Τσακουμάκης) που με τα καλαμπούρια του διέκοπτε και αποσυντόνιζε την κουβέντα μας. Παρόλα αυτά, στο λίγο διάστημα που βρεθήκαμε με το Θανάση Πανόπουλο, είχαμε την ευκαιρία να μας εξιστορήσει δύο ιστορίες από την εποχή της Τουρκοκρατίας, ιστορίες που μεταφέρθηκαν σε αυτόν από γενιά σε γενιά.

ΜΙΑ ΠΕΡΙΕΡΓΗ ΟΙΚΙΣΤΙΚΗ ΧΩΡΟΘΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΒΟΡΕΙΑ ΗΜΙΟΡΕΙΝΗ ΗΛΕΙΑ

Από της εμφάνισης του ανθρώπου, κύριο μέλημα για την επιβίωση του, ήταν η τροφή, το νερό και η προσωπική ασφάλεια. Γι’ αυτούς τους λόγους κατ’ αρχήν προσπάθησε να καταλύσει δίπλα από πηγές δεύτερον να εξασφαλίσει τροφή και τέλος κατάλυμα. Επειδή όμως το νερό, αυτό το πολύτιμο αγαθό, έρρεε άφθονο από την γη, εγκαταστάθηκε δίπλα στις πηγές, στις λίμνες ή και στα ποτάμια.

Το νερό όπως όλοι γνωρίζουμε, ήταν το πιο απαραίτητο, και το μόνο που δεν χρειάζονταν καμιά ειδική επεξεργασία για να χρησιμοποιηθεί, ή και να φθάσει στο κατάλυμά του. Όταν σιγά- σιγά ο άνθρωπος άρχισε να οργανώνεται σε κοινωνίες και να δημιουργεί οικισμούς, προσπάθησε να οργανωθεί, σε σημεία που υπήρχε άφθονο και συνεχές νερό. Τοιουτοτρόπως γενικά όλοι οι οικισμοί αναπτύχθηκαν, κοντά ή γύρω από διάφορες πηγές νερού, για την ευκολότερη, ανώδυνη χρήση και μεταφορά του, για την καθημερινότητα.

Συν το χρόνο, επειδή υπήρχαν διάφορες πολεμικές συρράξεις ή διενέξεις μεταξύ χωριών, πόλεων, φυλών και κρατών, ο άνθρωπος στην προσπάθειά του, ν’ ασφαλισθεί και ν’ αμυνθεί, σιγά- σιγά κατασκεύασε κάστρα ή φρούρια. Αυτά τα ανήγειρε κυρίως σε λόφους και σε απότομα βράχια, μόνο και μόνο γι’ αμυντικούς λόγους, χωρίς να εξετάσει τις δυνατότητες ανέγερσης επί των πηγών του νερού. Εκεί για να διασφαλίσει την επιβίωσή του, κατά την περίοδο των πολεμικών συρράξεων, μεταξύ των άλλων, προσπάθησε ν’ εξασφαλίσει την παροχή ή αποθήκευση νερού[1]. Για αυτό τον λόγο χρησιμοποίησε παραπλήσιες πηγές ή εντός αυτών κατασκεύασε πηγάδια ή και δεξαμενές για την αποθήκευση του.

Σε κανονικές συνθήκες, οι οικισμοί κατά την συγκρότηση και ανάπτυξή τους, διαμορφώθηκαν πέριξ των υδάτινων πόρων. Οι χρήσεις του νερού, πάντοτε είχαν τον πρωτεύοντα ρόλο στην διαβίωση, την υγιεινή και στην γεωκτηνοτροφική καθημερινή εργασία. Σε ελάχιστες περιπτώσεις θα συναντήσουμε οικισμούς, που να έχουν ανεγερθεί σε μέρη που να στερούνται του νερού, ή ν’ απέχουν από υδάτινους πόρους.

Εδώ στον τόπο μας, στην βόρεια ορεινή Ηλεία, υπάρχει μια αξιοπερίεργη οικιστική στάση και ιδιαιτερότητα, που ίσως χρήζει μιας ειδικής μελέτης, με σκοπό να εντοπίσει τους λόγους όπου, οι περί την Κάπελη οικισμοί, έχουν απαξιώσει την αιώνια οικιστική αρχή να δημιουργούνται και ν’ αναπτύσσονται δίπλα ή γύρω κυρίως από πηγές. Μελετώντας τον χωροταξικό χάρτη της βόρειας ορεινής Ηλείας, εντόπισα αρκετούς σημερινούς αλλά και εγκαταλειμμένους οικισμούς, όπου οι οικιστικές συνήθειες όσον αφορά τις υδάτινες σχέσεις, βασικά έχουν αποποιηθεί της πραγματικότητας και έχουν διαφοροποιηθεί από τις παραδοσιακές συνήθειες και τάσεις των οικισμών, ως προς ανάπτυξη τους δίπλα σε πηγές νερού[2].

Στην Πελοπόννησο το φαινόμενο αυτό θεωρείται πρωτοφανές δηλαδή διαδοχικοί οικισμοί, ν’ απέχουν σε αρκετή απόσταση από πηγές και όχι μόνον, αλλά για να μεταφέρουν το νερό στον οικισμό χρησιμοποιούσαν υποζύγια και προσωπική κοπιαστική εργασία. Κατά την έρευνα μου, εντόπισα ότι οι πηγές βρίσκονται σε πολύ χαμηλότερο υψομετρικό επίπεδο. Αυτή η υψομετρική διαφορά δημιουργούσε στους εκάστοτε κατοίκους, ένα τεράστιο πρόβλημα ως προς την ύδρευση των οικισμών.

Το αξιοπερίεργο είναι ότι αυτοί οι οικισμοί έχουν αναπτυχθεί, περιφερειακά του δάσους της Φολόης (Κάπελης). Μπορεί σήμερα το δάσος να έχει συρρικνωθεί σημαντικά, όμως από παλιές μαρτυρίες και διάφορα έγγραφα που έχουμε εντοπίσει, οι νοτιοδυτικές παρυφές της Κάπελης, επεκτείνονταν αρκετά χιλιόμετρα από τα σημερινά όρια του δρυοδάσους. Επίσης δεν γνωρίζουμε πότε δημιουργήθηκαν  οι οικισμοί, δεν γνωρίζουμε τους πρώτους οικιστές, ποιας εθνικότητας ήσαν και από πού προήλθαν τα παλιά ονόματά τους.

Στις παρυφές της τότε Κάπελης και εντός του δάσους, οι οικισμοί που υπήρχαν, βασικά είχαν αναπτυχθεί σε ξερότοπους και μακριά από πηγές ή ποτάμια. Από αυτούς τους οικισμούς μερικοί, έχουν πλέον εγκαταλειφθεί και δεν είναι σήμερα υπαρκτοί, αλλά είναι και αρκετοί που είναι ενεργοί ακόμη και σήμερα, όπως το χωριό Κούμανι, Αντρώνι, Φολόη (Γιάρμαινα), Νεμούτα, Αχλαδινή (Ντάρτιζα), Λάλα, Μηλιές, Δούκα, Σπαρτουλιά, Ζαχαρέϊκα, Αγία Τριάδα (Μπουκοβίνα), Πρόδρομος (Χαλαμπρέζα), Αμπελάκια (Παλιοχώρι Αγνάντων), Άγναντα (Σινούζι)[3], Πρινάρι (Καραγκιούζι) και Αναζήρι (αφανισμένος οικισμός).

Υπάρχει ακόμη και μια νοτιοδυτική προέκταση αυτής της οικιστικής ιδιαιτερότητας προς την Πηνεία και Ωλένη μέχρι τις παρυφές της ημιορεινής Ηλείας με αυτές τις οικιστικές ιδιαιτερότητες. Ενδεικτικά αναφέρω, τους οικισμούς Κουτσοχέρα, Καλαθάς (εγκατ. οικισμός), Παλιντάμιζα (εγκατ. οικισμός), Αλυσσός (αρχαίο αφανισμένος οικισμός),  Σκληρού, Κολοκυθάς, Ανάλυψη (Ζορό), Κορυφή (Κουκουβίτσα) κ.λπ. Γνωρίζουμε άριστα ότι σ’ αυτά τα χωριά επί το πλείστον στερούνται ακόμη και από πηγάδια, έχω εντοπίσει πολύ λίγα μόνον στα χωριά του κάμπου.

Ενώ αρκετοί περιφερειακοί ερημωμένοι αλλά και σημερινοί οικισμοί, από αυτούς που προανέφερα, έχουν ανεγερθεί γύρω από πηγές, ή δίπλα σε ποτάμια όπως η Δίβρη, Αμυγδαλή (Μπαρμπότα), Κερέσοβα, Αγία Κυριακή (Κερτίζα), Ξύβουνι (αφανισμένος οικισμός), Σταυράκι (αφανισμένος οικισμός), Τσίπιανα, Κρυόβρυση (Βερβινή), Κακοτάρι, Τσερεγκούνι (αφανισμένος οικισμός), Σκιαδά, Σκλήβα, Βουλιαγμένη (Μπουρτνάνου), Λουκά, Καρυά, Σιτοχώρι (Καρακασίμι), Ακροποταμιά (Μπέχρου), Ντάρα (αφανισμένος οικισμός), Ξηρόκαμπος, Κλεινδιά, Αγία Άννα, Πεύκη (Μπεντένι), Νεράϊδα (Καλολετσή), Χελιδόνι (Κούτσι), Κρυονέρι (Μπάστα) κ.λπ.

Πάνω σε αυτή την αξιοπερίεργη χωροθέτηση, πρέπει να αναζητήσουμε τους λόγους δια τους οποίους οι πρώτοι οικιστές αυτών των οικισμών επέλεξαν να εγκατασταθούν και ν’ αναγείρουν τις οικίες και τα καταλύματά τους μακριά από το νερό. Οι λόγοι που οδήγησαν τους πρώτους οικιστές αυτών των χωριών ώστε να αναπτύξουν τους οικισμούς μακριά από πηγές νερού είναι αξιοπερίεργοι και δεν μας είναι ακόμη γνωστοί. Όμως μπορούμε να υποθέσουμε και ν’ αναφερθούμε σε διαφόρους λόγους που ίσως και να μην συνάπτονται με τους πραγματικούς.

Ο ένας λόγος ίσως να είναι καθαρά αμυντικός, δηλαδή ν’ ανήγειραν τους οικισμούς σ’ επιλεγμένες θέσεις, δηλαδή σε ψηλώματα που θεωρήθηκαν φυσικά φρούρια, για τυχόν επιθέσεις από τους εκάστοτε εχθρούς των. Ίσως δεν ήθελαν να αναγείρουν τα οικήματα μέσα σε χαράδρες ή σε βαθουλώματα, για να μπορούν να διοπτεύουν περιφερειακά την περιοχή αλλά και να διαφεύγουν πιο εύκολα στο πυκνό του δάσους για να γλιτώσουν σε περίπτωση πολεμικής ή ληστρικής επίθεσης.

Ο δεύτερος λόγος μπορεί να είναι καθαρά υγειονομικός. Επειδή οι πηγές, κυρίως βρίσκονταν σε κοίτες ποταμών, ίσως η υγρασία και τα διάφορα ενοχλητικά έντομα να δημιουργούσαν αρκετά προβλήματα στους κατοίκους και τοιουτοτρόπως να εξαναγκάστηκαν να δημιουργήσουν οικισμούς μακριά από τα νερά.

Ένας άλλος ακόμη λόγος είναι, να πρωτοκατοίκησαν σ’ αυτά τα χωριά κτηνοτρόφοι, όπου ήθελαν τα ζώα τους κοντά στα στανοτόπια και μακριά από τα λαγκάδια ή πηγές για μυστικοπαθείς πατρογονικές φοβίες και για τα στοιχειά των πηγών και των λαγκαδιών.

Μια σκέψη ακόμη ήταν ότι θεώρησαν πιο αναγκαίο να κατασκευάσουν τις πρώτες καλύβες τους χρησιμοποιώντας πάντοτε την εξαίρετη ξυλεία του δάσους, μόνο και μόνο από κορμούς δένδρων δρυς, επειδή αυτό το υλικό ήταν πλεονάζον και ανθεκτικό.

Ακόμη εικάζεται, ότι μπορεί εκείνη την εποχή στον τόπο που επέλεξαν να υπήρχε κάποια μικρή πηγή, να κατασκεύασαν οι πρώτοι οικιστές κτηνοτρόφοι μια καλύβα και συν τον χρόνο ν’ αναπτύχθηκε περίγυρα της καλύβας ο οικισμός. Με την πάροδο των χρόνων και μετά τις υδρογεωλογικές ανακατατάξεις (σεισμοί, κατολισθήσεις κ.λπ.) υπάρχει περίπτωση να στέρεψαν οι μικροπηγές και να εξαφανίσθηκαν, όμως οι οικισμοί να παρέμειναν στον ίδιο χώρο, λόγω κόστους μεταφοράς κ.λπ.

Όμως γιατί αυτές οι οικιστικές ιδιαιτερότητες στο νοτιοδυτικό ημισφαίριο της Κάπελης και πουθενά αλλού; Ειδικά αυτό το περίεργο τόξο δημιουργήθηκε σε δυο αναβαθμίδες, υψομετρικής διαφοράς περίπου 50 μέτρων. Η πρώτη ήταν στο επίπεδο του οροπεδίου του Λάλα[4] (υψόμετρο 660 μέτρα περίπου) και η δεύτερη στο επίπεδο του δρυοδάσους της Φολόης (υψόμετρο 710 μέτρα περίπου). Άραγε! Τι εξυπηρετούσε και προστάτευε  το πυκνό του δάσους της Κάπελης και τι μπορούσε να εξυπηρετήσει τους κατοίκους των οικισμών της;

Μια μικρή σκέψη είναι ότι πολλοί οικισμοί δημιουργήθηκαν ίσως επί της β΄ τουρκοκρατίας. Οι τουρκαλβανοί οικιστές[5] ίσως να μην είχαν πρόβλημα με το νερό, διότι την μεταφορά του την είχαν αναθέσει στους σκλάβους συγχωριανού τους.

---

[1] Σ’ αρκετά φρούρια οι εκάστοτε κτήτορες προσπάθησαν και διοχέτευσαν νερό με διαφόρους τρόπους πραγματοποιώντας τεράστια και πολυδάπανα έργα για εκείνη την εποχή, πράγμα που δεν επιτεύχθηκε ποτέ και για τους οικισμούς των.

[2] Ακόμη δύναται ν’ αναφερθούμε και στην χρήση των υδρόμυλων, όπου και αυτοί με αυτή την λογική να γίνονται οι οικισμοί μακριά από τα νερά, δημιουργούσε ένα τεράστιο καθημερινό πρόβλημα ως προς την μεταφορά των σιτηρών και των αλεύρων από και προς τον μύλο.

[3] Το χωριό Άγναντα πρώην Σινούζι, δημιουργήθηκαν περίπου στα 1785, το χωριό έγινε μετά από συνένωση δυο- τριών μικρών οικισμών, οι οποίοι βρίσκονταν δίπλα σε πηγές. Ακόμη εδώ είναι το αξιοπερίεργο, γιατί συνενώθηκαν και εγκατέλειψαν τους οικισμούς και συγκατοίκησαν στο σημερινό χωριό, εκεί που δεν υπήρχε το βασικό αγαθό της καθημερινότητας το νερό;

[4] Αναφέρεται ότι το οροπέδιο του Λάλα, εκχερσώθηκε κατά την β΄ τουρκοκρατία από τους Λαλαίους τουρκαλβανούς οικιστές, οι οποίοι ανεξέλεγκτα, χρησιμοποιώντας πάντοτε τους Ηλείους σκλάβους, έκοβαν τα δένδρα με σκοπό να δημιουργήσουν ιδιόκτητες εκχερσωμένες εκτάσεις προς ιδιωτικό όφελος.

[5] Πολλά από τα προαναφερόμενα χωριά ήταν κτισμένα σε διαφορετικά σημεία. Μας είναι σχεδόν άγνωστο πότε και για ποιο λόγο  μετοίκησαν στην σημερινή θέση των οικισμών. Αναφέρω ενδεικτικά: Αγία Τριάδα (Μπουκοβίνα) μετοίκησαν από την Παλιομπουκοβίνα, Άγναντα (Σινούζι), μετοίκησαν όπως προανέφερα στις υποσημειώσεις, Δάφνη (Ντάμιζα) μετοίκησαν από την Παλιοντάμιζα κ.λπ.

Πηγή: www.antroni.gr 

Φωτογραφίες, από τις περσινές εκδηλώσεις του Πολιτιστικού Συλλόγου Αντρωνίου

Παραδοσιακό φίλεμα στο Αντρώνι.

Όπως κάθε χρόνο έτσι και το περασμένο καλοκαίρι, οι γυναίκες του χωριού, εν όψει και των Αυγουστιάτικων εκδηλώσεων του Πολιτιστικού Συλλόγου Αντρωνίου, συγκεντρώθηκαν στο σπίτι του Αλέξη και της Βούλας Συλάιδου για να παρασκευάσουν το παραδοσιακό φίλεμα, το Σάββατο το μεσημέρι, ‎ στις 11 ‎Αυγούστου ‎2011. Συγκινητική και αξιέπαινη είναι η καθιερωμένη πλέον προσφορά των γυναικών στους επισκέπτες του χωριού. Ανάμεσα στις γυναίκες βρεθήκαμε και εμείς για να αποθανατίσουμε αυτές τις όμορφες στιγμές. Σας παρουσιάζουμε εδώ κάποιες φωτογραφίες και όλο το υλικό (φωτο και βίντεο) θα παραμείνει στο αρχείο του χωριού.

Κατατέθηκε πρόταση από το δήμο για παρεμβάσεις αισθητικής αναβάθμισης των χωριών της Δ.Ε. Λασιώνος

 ΘΥΜΙΟΣ ΚΟΤΖΙΑΣ: «Όλοι οι οικισμοί βρίσκονται ισοδύναμα στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός μας και εντάσσονται στον ευρύτερο συνολικό σχεδιασμό για έργα ανάπτυξης στο Δήμο μας...»

 

Τις διαδικασίες για ένα ακόμη σημαντικό έργο με στόχο την αναβάθμιση της ζωής των πολιτών στις ορεινές του περιοχές προχώρησε ο Δήμος της Αρχ. Ολυμπίας.

Πρόκειται για το έργο των αναπλάσεων στις τοπικές κοινότητες του πρώην δήμου Λασιώνας με συνολικό προϋπολογισμό 884.000 ευρώ!  Ήδη έχει αποσταλεί το τεχνικό δελτίο  του έργου προς τις αρμόδιες υπηρεσίες, πλήρως τεκμηριωμένο  με την ανάλογη πρόταση  και ζητείται η ένταξή του στο Επιχειρησιακό πρόγραμμα 2007-2013.

Όπως τόνισε  ο δήμαρχος κ. Θύμιος Κοτζιάς, η νέα πρόταση έρχεται μετά και τα παρόμοια έργα που εγκρίθηκαν πρόσφατα  σε άλλες περιοχές του δήμου και αφορά τις παρεμβάσεις διαμόρφωσης – ανάπλασης στους οικισμούς της Λασιώνας που πρέπει και αυτοί να τύχουν του ανάλογου ενδιαφέροντος, κάτι που διαπιστώνεται και  στην πράξη με τις κινήσεις της δημ. αρχής. Άλλωστε – πρόσθεσε ο κ. Κοτζιάς – τα δημοτικά διαμερίσματα αυτής της ορεινής αλλά εξίσου με τις άλλες όμορφες περιοχές, αποτελούν αναπόσπαστα μέρη ενός  ευρύτερου συνολικού σχεδιασμού που έχει  εκπονηθεί ως master plan και στοχεύει στην υλοποίηση έργων που θα εξασφαλίσουν ποιότητα ζωής των κατοίκων και ταυτόχρονα σεβασμό  στο φυσικό περιβάλλον.

 Αυτά θα γίνουν στις τοπικές κοινότητες Αγίας Κυριακής, Αγίας Τριάδας, Αντρωνίου, Τσιπιάνων, Κακοταρίου και Κρυόβρυσης ενώ αναλυτικότερα για κάθε χωριό μεταξύ άλλων προβλέπονται τα εξής:

Γιορτές 2012 στο Αντρώνι

Σάββατο 11 Αυγούστου: Διατηρούμε το περιβάλλον καθαρό! Εθελοντικός καθαρισμός σε όλο το χωριό. Έναρξη 10:00πμ με σημείο συνάντησης την πλατεία του χωριού.

Κυριακή 12 Αυγούστου: Παραδοσιακή μουσική βραδιά, υπό τον πολύ γνωστό ερμηνευτή της μουσικής μας παράδοσης, Παναγιώτη Λάλεζα.

Δευτέρα 13 Αυγούστου: Αθλοπαιδειές για παιδιά. Διασκεδαστικά παιχνίδια στο γήπεδο του χωριού. Θα ακολουθήσουν δώρα για τους πρωταθλητές! Έναρξη 06:30μμ

Τριτη 14 Αυγούστου: 1) Διαγωνισμός τριπόντων στο γήπεδο μπάσκετ της Αγίας Παρασκευής, με συμμετοχή 3 ευρώ ανά άτομο. Ο πρωταθλητής θα παραλάβει και το αντίστοιχο χρηματικό έπαθλο. Έναρξη 06:30μμ

2) Βραδιά ποίησης στο ¨θεατράκι¨ του χωριού! Όλοι μπορούν να συμμετέχουν απαγγέλλοντας έστω και ένα τετράστιχο και το καλύτερο θα βραβευθεί από κριτική επιτροπή. Στη συνέχεια θα προβληθεί ταινία με θέμα την ποίηση. Έναρξη 09:30μμ

Πέμπτη 16 Αυγούστου:1) Ποδοσφαιρικός αγώνας μεταξύ παλαιμάχων και νέων στο γήπεδο του χωριού. Ώρα έναρξης 06:30μμ.

2) Προβολή στο "θεατράκι" του χωριού, δείγματος από το λεύκωμα που ετοιμάζει ο σύλλογος από παλιές φωτογραφίες και βίντεο. Σκοπός είναι η ευαισθητοποίηση των συγχωριανών μας για συγκέντρωση περισσότερου υλικού. Ώρα έναρξης προβολής 10:00μμ.

Παρασκευή 17 Αυγούστου: Διαγωνισμός χαρτοπαιγνίου δηλωτής. Ώρα έναρξης 06:00μμ. Η συμμετοχή ανέρχεται στα 5 ευρώ το άτομο. Έτσι το ζευγάρι που θα κερδίσει θα παραλάβει και το αντίστοιχο χρηματικό έπαθλο.

Σάββατο 18 Αυγούστου:1) Πανελλήνιο πέρασμα στο φαράγγι Αντρωνίου. Ώρα αναχώρησης 09:00πμ. Θα ακολουθήσει γεύμα με συμμετοχή ανά άτομο.

2) Θέατρο σκιών στο ¨θεατράκι¨του χωριού. Έναρξη 09:00μμ.