Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2018

Μανιόλα : Ζωγράφος και γλύπτης στο Αντρώνι

Το όνομά της είναι Μανιόλα Κούρτη (manjola_kurti) που γεννήθηκε στις 3 Αυγούστου 1982 και μεγάλωσε σε μια πολύ όμορφη πόλη της Αλβανίας, το Μπεράτ[1].
Είναι το τέταρτο παιδί από τα πέντε της πολύτεκνης οικογένειάς της.

Φοίτησε στο σχολείο AJET XHINDOLE. Από μικρή η Manjola[2] είχε κλήση προς την τέχνη της καλλιτεχνικής δημιουργίας και δεν άργησε να καταλάβει ότι η ζωγραφική και η γλυπτική ήταν το όνειρό της και θα γινόταν πραγματικότητα μέσα από την σχολή των Καλών Τεχνών στην πόλη ΜΠΕΡΑΤ όπου και διέμενε.
Το έτος 1997 εισήχθη με την αξία της στη σχολή Καλών Τεχνών, School of Arts "Ajet Xhindole". Φοίτησε εκεί ως τις 29/1/1999 ώσπου τα όνειρα της, σταμάτησαν απότομα.
Οι συγκυρίες που επικρατούσαν τότε στην Αλβανία, οι εχθροπραξίες στο Κόσσοβο με αποκορύφωμα τις αιματηρές συγκρούσεις του Νοεμβρίου 2000 αλλά και τα μετέπειτα γνωστά επεισόδια, την ανάγκασαν να στραφεί σε άλλες δραστηριότητες.
‘Όπως μας εκμυστηρεύτηκε, η καρδιά της ράγιζε κάθε φορά όταν άνοιγαν τα σχολεία διότι πάντα ονειρευόταν ότι κάποια μέρα θα γυρίσει πίσω στα θρανία έστω και με ένα κομμάτι χαρτί στο χέρι!

Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2015

Χάθηκε οριστικά η τέχνη του βαγενά στην περιοχή του Κλινδιά


«Δεν υπήρξε ενδιαφέρον από νέους για τη συνέχισή της» λέει στην «ΠΡΩΤΗ» ο τελευταίος βαρελοποιός κ. Μάρκος  Σταυρόπουλος

Χάθηκε οριστικά η τέχνη του βαγενά στην περιοχή του ΚλινδιάΑνεπιστρεπτί φαίνεται ότι χάθηκε το παραδοσιακό επάγγελμα του βαγενά, καθώς ο τελευταίος επαγγελματίας που κατασκεύαζε βαρέλια στο Κλινδιά δεν «αναπληρώθηκε» από κάποιο νεώτερο, με αποτέλεσμα –και- η τέχνη αυτή να αφανίζεται στο πέρασμα του χρόνου!

Πρόκειται για ένα από τα τελευταία χειροποίητα επαγγέλματα που μέχρι πριν από λίγα χρόνια εξακολουθούσε να ασκεί με τον παραδοσιακό τρόπο ο κ. Μάρκος Σταυρόπουλος, ο οποίος ωστόσο λόγω συνταξιοδότησης αλλά και ηλικίας σταμάτησε πλέον να φτιάχνει δρύινα βαρέλια.
Στο διάστημα που μεσολάβησε την τελευταία πενταετία, ο κ. Σταυρόπουλος έδωσε και τα υπόλοιπα κρασοβάρελα τα οποία λόγω κατασκευής αλλά και ποιότητας είναι πλέον περιζήτητα, αφού δύσκολα βρίσκονται στο εμπόριο.
Ωστόσο ο ίδιος κράτησε τα μηχανήματα κατασκευής των βαγενιών με την προσδοκία ότι θα υπάρξει ενδιαφέρον από τη νέα γενιά για τη συνέχιση της τέχνης, χωρίς κάτι τέτοιο τελικά να γίνει αφού πέρα των άλλων το επάγγελμα του βαρελοποιού πιθανόν να μην έχει πρόσφορο έδαφος την εποχή, που κυριαρχεί η τεχνολογία αλλά και το πλαστικό...
Διαβάστε περισσότερα στην εφημερίδα Πρώτη που κυκλοφορεί σήμερα Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2015.

Σάββατο, 10 Μαΐου 2014

Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2013

Οι δρόμοι των νερών και των κοπαδιών


Επιμέλεια: Ηλίας Τουτούνης

ΜΙΑ ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΒΙΩΜΕΝΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΤΕΒΑΣΜΑ ΤΩΝ ΚΟΠΑΔΙΩΝ ΣΤΑ ΧΕΙΜΑΔΙΑ
Ο Οκτώβρης είναι ο μήνας που οι ποιμένες, οδηγούμενοι από τον οικολογικό καταναγκασμό, κατεβαίνουν με τα κοπάδια από τα αλπικά λιβάδια των βουνών στους κάμπους, να ξεχειμωνιάσουν. Όσο αισιόδοξο και άνετο είναι το ανέβασμα ανθρώπων και ζώων μέσα στην ανοιξιάτικη φυσική αλλά και ψυχική ευδία, τόσο αγωνιώδες και επίπονο είναι το κατέβασμα μέσα στη φθινοπωρινή συγκυρία, οπότε η μέρα έχει μακρύνει, τα ζώα εγκυμονούν, οι καιρικές συνθήκες είναι αντίξοες[1].
Αντί άλλης διαπραγμάτευσης για μια τέτοια κοπιώδη πορεία παραχωρούμε το λόγο στην παραμυθιακή αφήγηση ενός κτηνοτρόφου. Μαρτυρία[2] ανοικτή σε πολλαπλές αναγνώσεις, αναδεικνύει εδώ -μέσα από την πυκνότητα και παραστατικότητα της προφορικότητας, και κυρίως μέσα από την ίδια βιωμένη γνώση- το πόσο κυριολεκτικός είναι εν τέλει ο τίτλος «Οι δρόμοι των νερών και κοπαδιών».